Το The Studio, η τηλεοπτική σειρά των Seth Rogen και Evan Goldberg, ακολουθεί (κυρίως) τον Matt (Seth Rogen), ο οποίος αναλαμβάνει τα ηνία του εμβληματικού στούντιο παραγωγής Continental, ύστερα από την απόλυση της μέντοράς του, Patty (Cathryn O’Hara). Παθιασμένος λάτρης του σινεμά, μα και με κατανόηση των οικονομικών αναγκών της βιομηχανίας του θεάματος, ο Matt οραματίζεται να οδηγήσει το στούντιό σε μια νέα εποχή, όπου η δημιουργία κινηματογραφικών αριστουργημάτων θα συμπορεύεται με την εισπρακτική επιτυχία. Αφού τα κατάφερε η Warner με την Barbie, γιατί όχι και εκείνος με την ταινία του… Kool-Aid;
Με τη συμβολή δεκάδων απολαυστικών cameo (Martin Scorsese και Ron Howard μεταξύ πολλών άλλων), το The Studio ρίχνει φως στα παρασκήνια μιας βιομηχανίας που βρίσκεται σε κρίση. Από σύντομες αναφορές στη Τεχνητή Νοημοσύνη και την κυριαρχία των franchise-διαφημιστικών μέχρι την άνοδο των πλατφορμών, η σειρά καταπιάνεται με θέματα που καίνε το σινεφίλ κοινό και τους ανθρώπους της βιομηχανίας, διατηρώντας όμως τις σωστές ισορροπίες ανάμεσα στον φόρο τιμής και την ουσιώδη σάτιρα. Η ματιά της μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα αιχμηρή (το πρόσφατο Babylon είναι πολύ πιο αυστηρό απέναντι στη βιομηχανία του σινεμά), αλλά αυτό δεν την εμποδίζει από το να κάνει μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Αποφεύγοντας την άνευ ορίων ρομαντικοποίηση, διαπιστώνει πως μερικές φορές ακόμα και οι καλύτεροι σκηνοθέτες χρειάζονται έναν καλό παραγωγό να προτείνει βελτιώσεις (τολμηρή στάση αν αναλογιστούμε πόσο θεοποιούνται μερικοί μερικοί και που έχει καταντήσει ο ρόλος των παραγωγών) και σατιρίζει με απόλυτη ψυχραιμία την παράνοια των ποσοστώσεων στα καστ των ταινιών που έχουν ως σκοπό την αποφυγή της κοινωνικής κατακραυγής.
Όλα τα παραπάνω προσεγγίζονται με μία κωμική ματιά, η οποία πηγάζει κυρίως από τον ίδιο τον Matt. Άγαρμπος και διστακτικός να πάρει δύσκολες αποφάσεις εξαιτίας του φόβου μήπως και χάσει την εύνοια των σκηνοθετών που τόσο πολύ θαυμάζει, καταλήγει να δημιουργεί διαρκώς προβλήματα. Το αποτέλεσμα δεν προσφέρει μόνο απίστευτα ξεκαρδιστικές στιγμές ετεροντροπής, αλλά κάνει και την καρδιά να χτυπάει δυνατά στη σκέψη και μόνο πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα. Στο άριστο πάντρεμα κωμωδίας και έντασης -να πώς θα έμοιαζε το The Bear, αν ήταν όντως κωμωδία- συμβάλλει και η χρήση των μονοπλάνων με τα οποία η σειρά αποτίει τον δικό της φόρο τιμής στο The Player του Robert Altman. Η χρήση τους όμως δεν καταλήγει περιοριστική ή επιδεικτική, όπως στο Adolescence, αφού η σειρά δεν δηλώνει τυφλή υποταγή σε αυτά. Αντιθέτως, τα αξιοποιεί με τρόπο που προσδίδει σπιρτάδα στην αφήγηση χάρη στις περίπλοκες χορογραφίες ηθοποιών και κάμερας και πετάει τους θεατές στο επίκεντρο της δράσης, εκτοξεύοντας την ένταση της πλοκής. Μάλιστα, κάποιες φορές, όπως στο σπουδαίο επεισόδιο με το χαμένο φιλμ, η σειρά δεν φοβάται να παίξει και με τα είδη, υιοθετώντας λόγου χάρη μια χαριτωμένη νουάρ αφήγηση.
Και φυσικά το καστ! Ο Seth Rogen πείθει ως καλόβουλος μα ατζαμής παραγωγός, ο Ike Barinholtz είναι σπαρταριστός χάρη στις ακραίες αντιδράσεις και γκριμάτσες του, η Kathryn Hahn (Agatha All Along) εντυπωσιάζει ως η τρέντι υπεύθυνη του μάρκετινγκ που βρίσκει τρόπο να «πουλάει» και την πιο σαχλή ιδέα και η Chase Sui Wonders δείχνει θαυμαστό τσαγανό στο ρόλο της βοηθού του Matt, η οποία ονειρεύεται να εγκρίνει ταινίες με ουσία. Ωστόσο, ο πιο αβανταδόρικος ρόλος ανήκει στον Bryan Cranston. Ερμηνεύοντας το ηλικιωμένο αφεντικό του Continental (ο οποίος ονομάζεται Griffin Mill, όπως δηλαδή και ο πρωταγωνιστής του The Player), o Cranston παραδίδεται δίχως αναστολές στην σλάπστικ κωμωδία, χαρίζοντας ένα φινάλε γεμάτο με στιγμές κωμικής μαγείας. Παρόμοια πρόκληση αναλαμβάνει και η Zoë Kravitz (Kimi), η οποία χωρίς να είναι κακή, δεν φτάνει το μεγαλείο του Cranston.
Αν κάτι περιορίζει το The Studio είναι το πολύ συγκεκριμένο κοινό στο οποίο στοχεύει. Όπως αποδεικνύει και το έκτο επεισόδιο, το σινεμά -και πόσω μάλλον τα παρασκηνιακά του δράματα- μάλλον δεν αφορούν μεγάλη μερίδα του κόσμου. Είναι δεδομένο λοιπόν πως αρκετά αστεία θα πέσουν στο κενό, αν και το χιούμορ της σειράς βασίζεται περισσότερο στις αμήχανες καταστάσεις παρά σε κωμικές κινηματογραφικές αναφορές, αλλά αυτό δεν αναιρεί την τεχνική αρτιότητα και το πάθος που διαπερνά τη σειρά σε κάθε της σκηνή. Ζήτω το σινεμά!
