Η Megan (Colby Minifie) αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό της μετά από χρόνια απουσίας, καθώς ο πατέρας της είναι στα τελευταία του. Εκεί, θα συναντήσει ξανά τη μητέρα της (Kate Burton), με την οποία έχουν αποξενωθεί. Οι δύο γυναίκες θα αναλάβουν τη φροντίδα του πατέρα, μέχρι το θάνατό του. Όταν αυτός επέλθει, όμως, η μητέρα, η οποία ανέκαθεν είχε μια κλίση προς το υπερφυσικό, θα βαλθεί να πείσει την Megan πως μπορούν να επαναφέρουν τον άνθρωπό τους στη ζωή, αρκεί να ακολουθήσουν πιστά τις οδηγίες ενός μυστηριώδους άνδρα (Neil Sandilands), ο οποίος τελεί αλλόκοτα τελετουργικά.
Το The Surrender σηματοδοτεί το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο της Julia Max, μιας σκηνοθέτριας που έχει στο ενεργητικό της τέσσερις μικρού μήκους ταινίες και πιθανότατα θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Παρά την ένδεια του προϋπολογισμού, τους άγνωστους ηθοποιούς και την απειρία της σκηνοθέτριας στο μεγάλο μήκος, όμως, το φιλμ είναι καλοφτιαγμένο, εμπνευσμένο, έξυπνο και αρκετά τρομακτικό, ώστε να το λογαριάζουμε ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες τρόμου της τρέχουσας χρονιάς.
Η θεματολογία του The Surrender περιστρέφεται γύρω από μια προβληματική οικογένεια, οι δυναμικές της οποίας αναταράσσονται με αφορμή το θάνατο του πατέρα. Η τοξική σχέση μητέρας και κόρης αναπτύσσεται στο εκτενές πρώτο μέρος της ταινίας, το οποίο μπορεί να ξενίσει όσους θεατές ανυπομονούν να μπει το φιλμ στο ψητό και να αρχίσουν οι ανατριχίλες. Για αυτούς τους θεατές, η Max φροντίζει να ξεκινήσει το φιλμ της με μια «ενοχλητική» σκηνή σωματικού τρόμου που μας βάζει στο κλίμα, ενώ «φυτεύει» και ένα – δύο δεξιοτεχνικά στημένα jump scares στο πρώτο αυτό κομμάτι.
Σοφά, η σκηνοθέτρια κάνει οικονομία στο budget της όσο διαρκεί η πρώτη αυτή πράξη του φιλμ. Τα διαλογικά κομμάτια ανάμεσα σε μάνα και κόρη καλύπτονται από τις ελάχιστες δυνατές γωνίες λήψης, έχουμε σχετικά λίγα cut και η κάμερα μένει ως επί το πλείστον ακίνητη. Μπορεί όλα αυτά να προδίδουν ενίοτε το χαμηλό κόστος της παραγωγής, δεν ενοχλούν, όμως, ακριβώς επειδή η Max τα στρέφει προς όφελός της.
Όταν περνάμε, πάντως, στο καθαρά horror κομμάτι της ταινίας, μετά τη μέση, η σκηνοθέτρια διαπρέπει. Περιορίζοντας ακόμα περισσότερο το χώρο δράσης μέσα από ένα έξυπνο και αποτελεσματικό εύρημα, το φιλμ καταφέρνει να μας τρομάξει με το τίποτα, μέσα από τη σύνθεση του κάδρου, το μοντάζ, τον ήχο, τα πρακτικά εφέ, το μακιγιάζ και τις παύσεις. Κατά το τελευταίο ημίωρο του The Surrender δε θα μπορείτε να πάρετε τα μάτια σας από την οθόνη, όχι απαραίτητα επειδή θα παρακολουθήσετε κάτι φοβερά πρωτότυπο, αλλά επειδή η Max διεκπεραιώνει το φιλμ με τόση υποβλητική μαεστρία.
Μοιραία, η ανισότητα μεταξύ των δύο μερών πλήττει το ρυθμό του φιλμ, κάνοντας τη μετάβαση να φαντάζει λίγο απότομη. Ευτυχώς, όμως, η γνωριμία μας με τους χαρακτήρες, τα πανέξυπνα σεναριακά ευρήματα με τα οποία η σκηνοθέτρια καθιστά πειστικές τις καταστάσεις που κινηματογραφεί (η εμφάνισή του «φαντάσματος» του πατέρα είναι ένας απλός αλλά λειτουργικός τρόπος να εκφραστεί δυνατά το υποσυνείδητο της ηρωίδας κι έτσι να καταλάβουμε γιατί δέχεται να περάσει από τη διαδικασία την οποία παρακολουθούμε στο τελευταίο μέρος του φιλμ) και η υποβολή μας στην ατμόσφαιρα επαρκούν ώστε να παραβλέψουμε αυτήν την αδυναμία.
Τέλος, σε πολύ καλό επίπεδο βρίσκονται και οι ερμηνείες. Οφείλουμε να σταθούμε λίγο παραπάνω στην Colby Minifie, την οποία οι περισσότεροι θα γνωρίζετε λόγω της συμμετοχής της στην τηλεοπτική σειρά The Boys. Αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, κουβαλά αποτελεσματικά όλη την ταινία πάνω της, εκφράζοντας με ελάχιστες λέξεις τα συναισθήματα του χαρακτήρα της. Η Max το αντιλαμβάνεται και της κάνει πολλά κοντινά, και όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα την ταύτισή μας μαζί της.
Συνολικά, το The Surrender, παρά τις κατά τόπους αδυναμίες του, είναι ένα αξιοπρόσεκτο ντεμπούτο στο σινεμά τρόμου, εντελώς χειροποίητο, μα αγαπησιάρικο. Με λίγο μεγαλύτερους προϋπολογισμούς στη διάθεσή της, θεωρούμε πως η Julia Max μπορεί να παραδώσει σημαντικές ταινίες και να φέρει τη φωνή της στο horror στερέωμα. Μακάρι να της δοθεί η ευκαιρία να το πράξει, γιατί ταλέντο αποδεδειγμένα πλέον διαθέτει.
