Ύστερα από ένα τραγικό συμβάν, ο φτωχός επιστάτης Winston Gooze (Peter Dinklage) μεταμορφώνεται στον Toxie, ένα πλάσμα με αποκρουστική όψη, το οποίο αναδεικνύεται σε τοπικό ήρωα και τα βάζει με τον διεφθαρμένο CEO της φαρμακευτικής εταιρείας που μολύνει με απόβλητα την πόλη.
Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο κατά βάση ηθοποιός Macon Blair αναλαμβάνει το remake της καλτ ταινίας The Toxic Avenger (1984), ένα όχι και τόσο εύκολο εγχείρημα, αν αναλογιστεί κανείς το απερίγραπτο περιεχόμενο της πρωτότυπης ταινίας που, παρά το φτηνό επίπεδο της παραγωγής, σοκάρει ακόμα και σήμερα με την ακρότητα των ιδεών της. Όντως, παρά τις φήμες που ήθελαν την ταινία του Blair να μένει δύο χρόνια στο συρτάρι, επειδή τάχα κανένας διανομέας δεν ήταν πρόθυμος να διαχειριστεί το σκληρό υλικό της, η αλήθεια είναι πως κάθε σύγκριση με την ιερόσυλη ταινία των Michael Herz και Lloyd Kaufman κάνει την εκδοχή του Blair να μοιάζει με βόλτα στο λούνα παρκ∙ εξάλλου τι θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον ξεκαρδιστικό σαδισμό των πρώτων δέκα λεπτών της πρωτότυπης ταινίας ή το ανελέητο μακελειό που λαμβάνει χώρα στο εστιατόριο;
Ο Blair επιχειρεί (και καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό) να ισορροπήσει όσο καλύτερα μπορεί ανάμεσα στο ύφος του αρχικού υλικού και στην επιθυμία για μια (σχετικά πιο) μαζική απήχηση. Από τη μια λοιπόν, στήνει ένα αρκετά συμβατικό origin story όπου παίρνει τον χρόνο του για να μάς συστήσει το δράμα του πρωταγωνιστή και την προβληματική του σχέση με τον γιο της συντρόφου του που έχει φύγει από τη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο, η ιστορία αποκτάει συναισθηματικό βάρος και δεν καταλήγει μια απλή συρραφή ευρηματικών διαμελισμών. Από την άλλη, η ταινία αποδεικνύεται μία απολαυστική κωμωδία τρόμου που μπορεί να μην είναι πάντοτε όσο αστεία θα ήθελε, αλλά δεν χάνει ποτέ την αποκρουστική γοητεία της. Διαθέτει τολμηρές δόσεις καφρίλας και gore, καταπληκτικά πρακτικά εφέ, παίζει με τα υπερηρωικά κλισέ και ακολουθεί με περηφάνια τα αντιεξουσιαστικά βήματα του πρωτότυπου φιλμ, στρέφοντας τα βέλη της στα πραγματικά τοξικά απόβλητα των καιρών μας: τους διεφθαρμένους και νάρκισσους CEO των πολυεθνικών. Κι όλα αυτά, δίχως διδακτικούς μονολόγους και κενές μεγαλοστομίες!
Σε απόλυτη σύμπλευση με το ύφος της ταινίας, το (λαμπερό) καστ δεν απογοητεύει. Ο Peter Dinklage χτίζει έναν χαρακτήρα που διατηρεί την ανθρωπιά του ακόμα και όταν αποκτά τη μορφή του Toxie, ο Kevin Bacon το απολαμβάνει ως καρικατούρα CEO, ενώ τα εκφραστικότατα μάτια του Elijah Wood καταφέρνουν να δώσουν συναισθηματικό βάθος σε έναν χαρακτήρα με ελάχιστες ατάκες και περιορισμένη εμφάνιση επί της οθόνης.
Με γνήσια αγάπη για τους χαρακτήρες και τον κόσμο του Toxic Avenger, το φιλμ του Blair εξοπλίζεται με μεγάλη καρδιά κι ένα εντυπωσιακό καστ για να τιμήσει την κληρονομιά της θρυλικής πρωτότυπης ταινίας, ακόμα κι αν στρογγυλεύει τις περισσότερες γωνίες της.
