Η Tornado (Koki) είναι μια νεαρή Γιαπωνέζα στην Αγγλία του 1790, όπου έχει βρεθεί ακολουθώντας τον πατέρα της (Takehiro Hira), μέλος ενός θιάσου. Μια συμμορία υπό την ηγεσία του αδίστακτου Sugarman (Tim Roth) επιτίθεται στο τσίρκο, κλέβει ένα φορτίο χρυσού και αφήνει πίσω της θάνατο και πανικό. Η Tornado θα επιστρατεύσει τις γνώσεις που έχει αποκομίσει πλάι στον πατέρα της στο ξίφος και τη μάχη αλά σαμουράι, προκειμένου να πάρει εκδίκηση ξεκληρίζοντας τους κακοποιούς.
Δέκα ολόκληρα χρόνια αφού έκανε αίσθηση με το ντεμπούτο του, το γουέστερν Slow West με πρωταγωνιστή τον Michael Fassbender (Inglourious Basterds), ο σκηνοθέτης John McLean επιστρέφει με ένα φιλμ αρκετά όμοιας αισθητικής, αλλά όχι αντίστοιχης δύναμης. Το Tornado είναι ένα B-movie που εμπνέεται ξανά από τα γουέστερν σπαγγέτι, τα σαμουράι έπη και τις ταινίες εκδίκησης της δεκαετίας του 1970, μόνο που ο McLean δε διαθέτει το αιχμηρό χιούμορ, την αλάνθαστη αίσθηση του ρυθμού και το ταλέντο του Quentin Tarantino (Jackie Brown, Kill Bill) ώστε να μετατρέψει τις επιρροές και τα φετίχ του σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ συναρπαστικής δράσης και ακαταμάχητης καλοπέρασης.
Οπτικά, το φιλμ είναι πανέμορφο. Τα τοπία της αγγλικής επαρχίας του 18ου αιώνα αναπαριστώνται με επιβλητικό τρόπο στην οθόνη, η βία είναι ρεαλιστική και η φωτογραφία καθιστά τα πλάνα του σκηνοθέτη απειλητικά, προσδίδοντας τους μια άγρια ποίηση και ομορφιά. Οι ερμηνείες είναι σε πολύ καλό επίπεδο, με τον Tim Roth (Reservoir Dogs) να ενσαρκώνει έναν αμείλικτο μπάσταρδο με τρόπο που τον καθιστά συναρπαστικό, πράγμα που δε θα συνέβαινε αν ένας λιγότερο ταλαντούχος ηθοποιός αναλάμβανε τον μονοδιάστατο αυτόν ρόλο. Ταυτόχρονα ο Jack Lowden (Slow Horses), ο οποίος υποδύεται τον γιο του Roth, είναι εξίσου καλός, πείθοντας πως έχει «κληρονομήσει» όλα τα αρνητικά στοιχεία του πατέρα του.
Δυστυχώς, οι επίπεδοι χαρακτήρες του σεναρίου, τα κλισέ που επιστρατεύει ο McLean στην αφήγηση του, η αργή και ράθυμη εξέλιξη της πλοκής και η αίσθηση του deja vu που πλανάται πάνω από σχεδόν κάθε σκηνή του φιλμ δεν το βοηθούν να απογειωθεί πραγματικά ποτέ. Τo Tornado είναι καλοφτιαγμένο και αποκαλύπτει έναν σκηνοθέτη – μάστορα που γνωρίζει και αγαπά τα είδη με τα οποία καταπιάνεται, δε διαθέτει όμως το μπρίο, το τσαγανό και την αποφασιστικότητα που απαιτείται ώστε να τα μετουσιώσει σε κάτι δικό του, σε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.
Έτσι, αυτή η ιστορία ενός κοριτσιού που αναγκάζεται να τα βάλει με μια συμμορία σκληρών και βίαιων ανδρών χρησιμοποιώντας το μυαλό και τις ικανότητες της δεν εμβαθύνει ποτέ στη θεματική αυτή και δεν διαθέτει ούτε μια πραγματικά “μεγάλη” στιγμή, που θα μας παθιάσει και θα μείνει αξέχαστη. Αν και στο φινάλε ο McLean προσπαθεί να κλιμακώσει την ταινία και να μας δώσει μια επιβλητική σφαγή αντάξια των σαμουράι επών και των γουέστερν – σπαγγέτι που τον ενέπνευσαν, αυτή όμως δεν είναι αρκετή ώστε το φιλμ να θεωρηθεί κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο.
Το Tornado μοιάζει με όχι καλά μαγειρεμένο φαγητό που διαθέτει τα σωστά υλικά, αλλά όχι έναν ικανό σεφ ώστε να τα δέσει μεταξύ τους και να προσθέσει και την προσωπική του πινελιά. Κρίμα, γιατί με το προ δεκαετίας ντεμπούτο του ο John McLean είχε αφήσει υποσχέσεις τις οποίες φαίνεται να μην τηρεί με τη δεύτερη ταινία του. Μακάρι τα επόμενα βήματά του να τον επαναφέρουν στη φόρμα.
