Σε μια από τις πλέον πολυαναμενόμενες σειρές της χρονιάς, ο Vince Gilligan επιστρέφει στη μικρή οθόνη για λογαριασμό της Apple TV+ με τη sci-fi μετα-αποκαλυπτική σειρά Pluribus, στην οποία πρωταγωνιστεί η Rhea Seehorn. Το καταξιωμένο πλέον «δυναμικό ντουέτο» έγινε γνωστό κι αγαπητό στους λάτρεις του τηλεοπτικού δράματος μέσα από αριστουργήματα όπως το Better Call Saul. Στη νέα σειρά, ο Gilligan εκτελεί χρέη σκηνοθέτη και σεναριογράφου, ενώ η Seehorn ετοιμάζεται -όπως όλα δείχνουν- να παραδώσει άλλη μια εκπληκτική πρωταγωνιστική περφόρμανς μετά από την αντίστοιχη του BCS (για τους λάτρεις της στατιστικής, η ερμηνεία της στο τελευταίο θεωρούμε πως άνετα στέκεται ως μια από τις σπουδαιότερες και πιο αριστοτεχνικά δοσμένες της μικρής οθόνης).

Πολύ πριν καταξιωθεί ως ένας από τους μεγάλους οραματιστές δημιουργούς του τηλεοπτικού μέσου με το Breaking Bad και το prequel του, Better Call Saul, δύο σειρές που πολλές φορές βλέπουμε να συγκαταλέγονται μεταξύ των σπουδαιότερων που έχουν προβληθεί στην τηλεόραση, ο Gilligan τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή ως ένας από τους σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς της θρυλικής σειράς X–Files. Η σειρά του Chris Carter, με πρωταγωνιστές τους πράκτορες του FBI Fox Mulder (David Duchovny) και Dana Scully (Gillian Anderson) πήρε την ατμόσφαιρα και το ύφος cult ταινιών και σειρών τρόμου – επιστημονικής φαντασίας και τα έκανε αναπόσπαστο κομμάτι της mainstream, μαζικής αμερικανικής κουλτούρας, καθορίζοντας με τον τρόπο αυτόν τα ‘90s.

Η σειρά έγραψε Ιστορία, αντλώντας υφολογικά και θεματικά από πηγές όπως τα διηγήματα κοσμικού τρόμου του H.P. Lovecraft και σειρές μυστηρίου όπως το Kolchak: The Night Stalker και το πολύ πιο γνωστό έπος sci-fi τρόμου The Twilight Zone (αναφερόμαστε στην πρώτη σειρά, φυσικά…). Μάλιστα, τα X-Files είχαν έναν ευρύτερο κοινωνικό αντίκτυπο στις ΗΠΑ, κάνοντας ευρείας αποδοχής στο τεράστιο κοινό τους μια στάση καχυποψίας απέναντι στις προθέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά και… καλλιεργώντας έστω κι ασυναίσθητα ένα πεδίο άνθισης κάθε είδους θεωρίας συνωμοσίας από κόσμο που ξεχνούσε ότι αυτό που έβλεπε περιείχε μεν ένα υγιές μήνυμα ενάντια στην τυφλή εμπιστοσύνη προς την εκάστοτε πολιτική εξουσία, παρέμενε δε μια σειρά μυθοπλασίας.

Η φαντασία και η δημιουργικότητα του ίδιου του Gilligan δεν ήταν άσχετες με τον τεράστιο αντίκτυπο που τα X–Files είχαν στη μαζική κουλτούρα όχι μόνο των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς. Ο ίδιος έγραψε το σενάριο για μερικά από τα πιο αξιόλογα ή/και σημαντικά επεισόδια της ιστορικής σειράς-φαινομένου. Με αφορμή το Pluribus, η αρχή του οποίου έγινε δεκτή με διθυραμβικές κριτικές, κάνουμε μια απολαυστική βουτιά στο άγνωστο και στα καλύτερα επεισόδια που φέρουν την υπογραφή του καταξιωμένου σεναριογράφου!

Memento Mori (Σεζόν 4, Επ. 14)

Ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα επεισόδια της σειράς είναι μια ιδιαίτερα δραματικά φορτισμένη ιστορία με τη Scully στο επίκεντρο, αλλά και το μοναδικό επεισόδιο της λίστας που συνδέεται άμεσα με την κεντρική «μυθολογία» των X–Files, δηλαδή με το μυστήριο της εξωγήινης ζωής και των μυστικών επαφών της αμερικανικής κυβέρνησης με αυτή. Όταν η Scully μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο, ο Mulder υποψιάζεται πως η απαγωγή της από εξωγήινους μερικά χρόνια πριν, αλλά κυρίως η μεταχείριση της Scully από τους ίδιους, δεν είναι άσχετη με το δυσάρεστο γεγονός. Έτσι, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου να μάθει πώς η απαγωγή συνδέεται με τη διάγνωσή της. Ένα τρυφερό και «βαρύ» επεισόδιο, που ξεχωρίζει για την υποδειγματική σύνδεση με παλαιότερες ιστορίες από «επεισόδια μυθολογίας», αλλά και για την παρουσία του πιο αντιπροσωπευτικού villain των X–Files (κι ενός από τους πιο μοναδικούς ευρύτερα της ποπ κουλτούρας, κατά τη γνώμη μας), του μυστήριου Cigarette Smoking Man.

Small Potatoes (Σεζόν 4, Επ. 20)

Σε αυτό το επεισόδιο, που κατά κοινή ομολογία θεωρείται ένα από τα καλύτερα της σειράς, ο Mulder και η Scully ταξιδεύουν στη Δυτική Βιρτζίνια, προκειμένου να διερευνήσουν το μυστήριο πέντε νεογνών που γεννήθηκαν με… ουρά. Οι πρωταγωνιστές μας καταφέρνουν να εντοπίσουν και προσπαθούν να έρθουν σε επικοινωνία με τον πατέρα και των πέντε, που επιδεικνύει μια ύποπτη συμπεριφορά και ο οποίος διαθέτει υπερφυσικές ικανότητες. Ένα συμβατικό και τυπικό δείγμα των «monster-of-the-week» επεισοδίων, στα οποία οι πρωταγωνιστές της σειράς έρχονται αντιμέτωποι με ένα νέο, διαφορετικό ανεξήγητο μυστήριο. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της κατηγορίας αυτής, που μάλιστα αποτελεί κι ένα από τα πρώτα παραδείγματα χρήσης CGI (έναντι των πρακτικών εφέ) σε τηλεοπτική σειρά!

Unusual Suspects, Σεζόν 5, Επ. 3

Το επεισόδιο αυτό έχει ως πρωταγωνιστές όχι το μοναδικό δίδυμο που μπλέκει συνεχώς στα μυστηριώδη μονοπάτια του αλλόκοτου, αλλά την αγαπημένη όσο κι ετερόκλητη στο εσωτερικό της τριάδα των Lone Gunmen, που με τη δεινότητα που τη χαρακτηρίζει σε ό,τι αφορά την ανακάλυψη κυβερνητικών απόρρητων συχνά βοηθάει τους πρωταγωνιστές μας. Πρόκειται για ένα επεισόδιο που είναι prequel στο X–Files και δείχνει την πρώτη φορά που οι τρεις τους συνεργάστηκαν με τον Mulder, πριν καν ο ίδιος γνωριστεί με τη Scully, σε μια υπόθεση που σχετίζεται με φόνους που ενδεχομένως είναι ενδεικτικοί πραγμάτων που οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ δεν θα ήθελαν να γίνουν γνωστά προς τα έξω. Μερικά χρόνια αργότερα, η εν λόγω τριάδα θα αποκτούσε και τη spin-off σειρά της, με τον απλό αλλά περιεκτικό τίτλο The Lone Gunmen.

Christmas Carol & Emily (Σεζόν 5, Επ. 6-7)

Το ένα από τα δυο-τρία καθαρά «χριστουγεννιάτικα» επεισόδια της σειράς (αν διαβάζετε τη λίστα μας ενόψει ή εν μέσω Χριστουγέννων, μην παραλείψετε να δώσετε μια ευκαιρία στο ιδιαίτερα απολαυστικό, κωμικό επεισόδιο How the Ghosts Stole Christmas). Με μια ιδιαίτερα δραματική, έως και ψυχολογικά φορτισμένη, κι όχι χαρακτηριστικά «γιορτινή» ατμόσφαιρα, το επεισόδιο θέτει στο επίκεντρο τη Scully και συγκεκριμένα το οικογενειακό της παρελθόν. Συγκεκριμένα, τη βρίσκει να γιορτάζει τα Χριστούγεννα στο πατρικό της, όταν δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια μικρή κοπέλα που της θυμίζει την κόρη της νεκρής της αδελφής. Ένα ιδιαίτερα τρυφερό επεισόδιο οικογενειακού δράματος με (ενδεχομένως) υπερφυσικά στοιχεία, που αναδεικνύει ένα θεμελιακό συστατικό των γιορτών: την τρυφερότητα.

Bad Blood (Σεζόν 5, Επ. 12)

Ένα από τα καλύτερα και πιο μοναδικά επεισόδια της σειράς (με βαθμολογία 9.2 είναι πρώτο στην αξιολογική κατάταξη των επεισοδίων στο IMDb), τυχαίνει να είναι κι ένα από τα πιο αστεία κι απολαυστικά. Μια από τις πιο αξιόλογες αρετές του X–Files είναι η ικανότητά του να επαναπροσδιορίζει κλασικούς μύθους που ανήκουν στο πάνθεον του τρόμου, στοιχείο που η σειρά αξιοποίησε ιδιαίτερα με το πέρασμα των σεζόν, όταν και το δημιουργικό πηγάδι σε ό,τι αφορά την κεντρική «μυθολογία» της άρχιζε να στερεύει (ας πούμε ότι από την έβδομη σεζόν και μετά παραγίνεται το κακό). Αν αυτός ο μεταμοντέρνος στον πυρήνα του επαναπροσδιορισμός των κλασικών ιστοριών τρόμου πραγματοποιείται εξ ορισμού κάθε φορά βάσει είτε της παρωδίας είτε του παστίς, το Bad Blood είναι μια εξαιρετική παρωδία του βαμπιρικού μύθου και η προσφορά της, ίσως, σημαντικότερης σειράς τρόμου στην εν λόγω μυθολογία. Στο επεισόδιο αυτό, ο Mulder έρχεται αντιμέτωπος με ένα βαμπίρ (;) και, στη συνέχεια, στο επεισόδιο αφηγούνται τόσο ο ίδιος όσο και η Scully τη δική τους εκδοχή των γεγονότων: με τον τρόπο αυτό το αριστουργηματικό αυτό επεισόδιο θυμίζει την πρωτοπόρα αφηγηματική αλληλουχία του Rashomon του Akira Kurosawa.

ΥΓ. για τους λάτρεις του τρόμου: αξίζουν και οι υπόλοιπες επαναπροσεγγίσεις κλασικών ιστοριών του είδους˙ το επεισόδιο The Post-Modern Prometheus νοηματοδοτεί σε σύγχρονο πλαίσιο τον γοτθικό τρόμο του Frankenstein, το Ice αποτίει φόρο τιμής στον αλλόκοτο τρόμο επιστημονικής φαντασίας του The Thing, το Home κάνει κάτι αντίστοιχο για το αρχετυπικό slasher The Texas Chain Saw Massacre και το The Lost Art of Forehead Sweat δείχνει την αγάπη και τον σεβασμό προς τη σειρά που ενέπνευσε το X-Files, το κλασικό The Twilight Zone.

Drive (Σεζόν 6, Επ. 2)

Στο επεισόδιο αυτό πρωταγωνιστεί, δίπλα στο αγαπημένο δίδυμο, ο Bryan Cranston-ναι, ο Walter White του Breaking Bad! Ο ίδιος υποδύεται έναν άνθρωπο με μια σπάνια «κατάρα», ο οποίος βρίσκεται στο αμάξι του Mulder και τον παρακαλάει να συνεχίσει να οδηγεί καθώς, αν το αμάξι σταματήσει, ο έντονος πονοκέφαλος που νιώθει θα κάνει το κεφάλι του να εκραγεί. Τι μπορεί να κάνει ο Mulder και σε τι κινδύνους εμπλέκεται ο ίδιος μέσα από την υπόθεση αυτή; Μέχρι πού μπορεί να συνεχίσει να οδηγεί μέσα στις αχανείς εκτάσεις άγονης γης της Καλιφόρνια; Και τι θα γίνει, όταν το αμάξι μείνει από βενζίνη; Αυτή η «παρανοϊκή» πλοκή, χάρη στην εκπληκτική κι εξαιρετικά έντονη ερμηνεία του Cranston, έχει ως αποτέλεσμα ένα από τα πιο έντονα επεισόδια της σειράς, που σχεδόν προκαλούν και στον θεατή ίλιγγο και καθιστούν το επεισόδιο πραγματικά αξέχαστο. Αν μη τι άλλο, το Drive ήταν ενδεικτικό, την εποχή εκείνη, των ικανοτήτων του Cranston σε πιο δραματικούς ρόλους (καθώς ο ίδιος ήταν τότε γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην κωμική σειρά Malcolm in the Middle), κάτι που θα καθόριζε την καριέρα του στο μέλλον μέσα από την επικείμενη συνεργασία του με τον Gilligan στο Breaking Bad.

Dreamland (Σεζόν 6, Επ. 4-5)

Στο διπλό αυτό επεισόδιο ο Gilligan κάνει ένα τολμηρό βήμα και φέρνει τους πρωταγωνιστές μας αντιμέτωπους με ένα αληθινό μυστήριο που έχει προσφέρει υλικό για πολλές θεωρίες συνομωσίας: το μυστήριο της διαβόητης Area 51. Συγκεκριμένα, μετά από μια επίσκεψη σε αυτήν, φαίνεται πως ένας από τους «άνδρες με τα μαύρα» της Area 51 έχει αλλάξει σώματα με τον Mulder, ζώντας πλέον τη δική του ζωή, ενώ ισχύει φυσικά και το αντίστροφο. Τον άνδρα με τα μαύρα υποδύεται ο αγαπημένος Michael McKean, που όχι μόνο έγινε αγαπητός πρωταγωνιστώντας στη heavy metal παρωδία This Is Spinal Tap, αλλά θα συνεργαζόταν αργότερα με τον Gilligan στην ίσως κορυφαία δημιουργία του τελευταίου παίζοντας τον Chuck McGill στο Better Call Saul. Σε ό,τι αφορά το X–Files, πάντως, εδώ οι δυο τους συνεργάζονται για να προσφέρουν μια από τις πιο δημιουργικές και πρωτότυπες στιγμές της σειράς.

Millennium (Σεζόν 7, Επ. 4)

Πρόκειται για ένα crossover επεισόδιο με την άλλη σειρά μυστηρίου/φαντασίας του Chris Carter, το Millennium. Η σειρά αυτή είχε ως θέμα μυστήριες εγκληματικές υποθέσεις υπερφυσικού χαρακτήρα που αναλάμβανε να διαλευκάνει ο πρωταγωνιστής, Frank Black (που τον υποδύεται ο μερακλής κι αγαπητός στους fans του sci-fi Lance Henriksen), μέλος της ομάδας Millennium η οποία είχε προβλέψει πως το τέλος του κόσμου θα συντελούνταν με την έλευση της νέας χιλιετίας. Αυτό ακριβώς είναι και το θέμα του επεισοδίου αυτού, το οποίο προβλήθηκε λίγο καιρό μετά το -απογοητευτικό- τέλος του Millennium, για να προσφέρει ένα ταιριαστό «κλείσιμο» στην ιστορία αυτή. Έτσι, ο κεντρικός χαρακτήρας του Millennium συνεργάζεται με τους ομόλογούς του από τα X–Files, προκειμένου να διερευνηθεί μια σειρά μυστήριων φόνων που λαμβάνουν χώρα με φόντο την επικείμενη Αποκάλυψη, λίγο πριν αλλάξει η χιλιετία (ναι, μπορεί να θεωρηθεί κάπως έμμεσα «χριστουγεννιάτικο» επεισόδιο). Οι δυο σειρές ήδη συνδέονταν άτυπα λόγω της παρουσίας του κωμικού χαρακτήρα και συγγραφέα Jose Chung και στις δύο (ο οποίος εμφανίζεται σε ένα επεισόδιο και στις δυο περιπτώσεις, που αποτελεί σε αμφότερες τις σειρές όμως ένα από τα καλύτερά τους!), όμως, με αυτό το ενδιαφέρον crossover, το Millennium γίνεται πια επίσημα κομμάτι της συνολικής μυθολογίας του X–Files.

The Amazing Maleeni (Σεζόν 7, Επ. 8)

Στην έκτη σεζόν της σειράς, η δράση μετατοπίστηκε από το σκοτεινό και απόκοσμο Σιάτλ του αμερικανικού βορρά στο ηλιόλουστο Λος Άντζελες, κάτι που παραξένεψε πολλούς από τους θεατές (προφανώς, η ζοφερή ατμόσφαιρα της πόλης του βορρά ταιριάζει εξ ορισμού πολύ περισσότερο στον τρόμο του X–Files). Λίγα είναι τα επεισόδια που αξιοποιούν πιο άμεσα το φωτεινό περιβάλλον της νότιας Καλιφόρνια από το συγκεκριμένο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το επεισόδιο δεν έχει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον μυστήριο σχετικό με μαγεία στον πυρήνα του. Συγκεκριμένα, οι πρωταγωνιστές μας διερευνούν τον μυστήριο θάνατο ενός μάγου, που ως φαίνεται σχετίζεται με άλλους, ανταγωνιστές μάγους, μερικές παράνομες συμμορίες κι έναν «δίδυμο αδελφό» στον οποίον ο θάνατος του αδελφού του πρόσφερε χαρά- όχι κι άσχημα από άποψη σκοτεινής ατμόσφαιρας για την ηλιόλουστη Καλιφόρνια!

X-Cops (Σεζόν 7, Επ. 12)

Κάτι που δεν μπορεί κανείς να καταλογίσει στους δημιουργούς του X–Files είναι ότι δεν προσπάθησαν να υπερβούν τα σεναριακά αδιέξοδα στα οποία είχε φτάσει η σειρά από την έβδομη σεζόν και μετά. Η προσπάθεια αυτή πολύ συχνά οδηγούσε σε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και διασκεδαστικά αποτελέσματα, όπως ήταν η παρωδία κλασικών ιστοριών τρόμου ή και τα spin-offs με άλλες σειρές. Το X-Cops, ξεκάθαρη προσπάθεια πρωτοτυπίας από τον Gilligan σε ένα στάδιο κορεσμού της σειράς (για το οποίο ευθύνονται κατά βάση οι υπόλοιποι σεναριογράφοι, που διαχειρίζονταν την κεντρική «μυθολογία»), εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία και πρόκειται για ένα spin-off με τη δημοφιλή ντοκιμαντερίστικη σειρά Cops, που υποτίθεται ότι έδειχνε τις αληθινές «περιπέτειες» των αστυνομικών του Λος Άντζελες κατά τις περιπολίες τους (σοβαρά τώρα, τι κάθονται και βλέπουν οι Αμερικάνοι ρε;). Σε κάθε περίπτωση, το επεισόδιο αυτό είναι όχι μόνο τρομερά πρωτότυπο αλλά και τρομερό γενικότερα, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να συνεργάζεται με την αστυνομία του L.A. για την αντιμετώπιση ενός υποτιθέμενου «τέρατος» που μαστίζει τους δρόμους της πόλης. Λόγω της ντοκιμαντερίστικης φόρμας του Cops, έχουμε τους Mulder & Scully να απευθύνονται στην κάμερα, οπότε το επεισόδιο αυτό έχει και μια μεταμοντέρνα χροιά κατά κάποιον τρόπο, ενώ αξιοποιείται και το ύφος του found footage horror, που είχε ξεκινήσει να ανθίζει όταν προβλήθηκε το επεισόδιο.

Καλή θέαση, λοιπόν. Και να θυμάστε…